Wanneer we bij Mittagong weer op de Hume Highway komen hebben we eindelijk de lus rond Australie gesloten, voordat we weer naar Sydney trekken bezoeken we de Blue Mountains bij Blackheath.
Omdat we verder niks te doen hebben rijden we naar het circuit van Bathurst, dat de rest van het jaar een openbare weg is.
De terugweg gaat langs Lithgow, waarna we in de mist en regen Sydney terug proberen te vinden.
Canberra is als hoofdstad museumstad, en de eerste stop is de War Memorial. Behalve de te verwachten Spitfire -en Lancasterpropaganda vinden we er ook een Me262 en Me163 ergens in een hoek weggestoken.
Verdere activiteiten zijn de munterij, de bibliotheek, de uitzicht van de heuvel, het parlementsgebouw, en we rijden alle straten af om een mooi GPS patroon te krijgen op de logger.
Een paar panoramas:
De volgende halte is Batemans Bay, waar we leven tussen de papegaaien en kangoeroes.
Na de Alpen rijden we de Snowy Mountains binnen, hier is sinds de jaren 50 een netwerk van 16 dammen opgezet die langs 145km leidingen 7 turbinecentrales aandrijven.
Het maakt gemiddeld 500MW, even veel als een paar honderd windmolens, 11 Tu-95′s, en 0.21 Doel centrales.
Het hoogste punt op de weg is Dead Horse Gap, 1588m. Het hoogste punt in Australie ligt op 2228m
Verder ligt Thredbo, in de zomer verlaten, maar in de winter een Auris achtig skigebied.
In Jindabyne wachten we tot de regen overwaait, Mt Kosciuszko zit de hele tijd in de wolken, dus de uitstap naar de hoogste berg van het continent gaat niet door.
Op phillip Island zien we een paar pinguinkuikens in hun nest slapen, maar we blijven niet hangen tot de ouders tegen de avond uit het water komen.
De volgende etappe gaat naat Eagle point, en in Bairnsdale vervangen we eindelijk de pouliedemper, de rubber is ondertussen helemaal weggevlogen en hangt nu aan de binnenkant van de motorkap. Voor de verkoop nemen we nieuwe banden en de verplichte safety check.
Daarna gaan we door naar Omeo en uiteindelijk langs de alpen naar Corryong. Ondertussen heerst al een paar dagen een hittegolf, en er is een zwembad dus we blijven iets langer. Er zijn ook gemiddeld 5 kikkers per vierkante meter.
Na de nacht in Geelong gaan we langs Melbourne naar de Upper Yarra Reservoir. De dam voorziet heel Melbourne van drinkwater.
Hier is een echte plaag van dazeriken, en de lokale sport is om er zo veel mogelijk te vangen.
Daarna blijven we een week in Somerville, en we nemen de trein naar Melbourne.
Op de tip van Mornington Peninsula bezoeken we een oud fort uit de jaren 1800, en een quarantainekamp.
Na Camperdown gaan we weer richting kust naar Port Campbell. De Wicked en Juicy camionetten tonen dat we weer in de touristiche wereld zitten. De Great ocean Road, of beter gezegd: de Ocean Road. De eerste stop die wij maken is bij het wrak van de Loch Ard.
De hoofdattraktie zijn de 12 apostelen, of tenminste de leiden we af van het aantal toeristen. Een sfeerbeeld:
Na een korte pas door de bergen gaat de weg verder langs het water, het laaste stuk naar Geelong is weer 15km rechtdoor.
Van de grot steken we door naar Cape Bridgewater bij de zeehonden en de windmolens, in Portland is de camping vol dus moeten we verder zoeken.
Uiteindelijk rijden we langs Warrnambool, bezoeken de kaasfabriek, en rijden door een Iers dorp. Onderweg naar Camperdown leggen ze volop zandzakken, en de straten worden omgeleid langs de overstromingen. In Camperdown gaat de locale modelbouwclub ieder jaar op vakantie bij hun helling. De wind was geen vette, maar de opkomst niet minder.
